คลังเก็บรายเดือน: กรกฎาคม 2014

เรื่องราวของเมฆและมนุษย์สองคน;

“คุณชอบมองดูเมฆไหม”

“ไม่เท่าไหร่ค่ะ”

“ทำไมล่ะครับ”

“ฉันว่ามันไม่มีอิสระเลย ถึงรูปร่างจะมีอิสระ กระจายทั่วท้องฟ้าเป็นริ้ว เป็นกลุ่มก้อน แปลกตาไปบ้างในบางครั้งก็จริง แต่จริง ๆ แล้ว มันไม่มีอิสระเลยนะ จะลอยไปไหนตามใจอยากไม่ได้ มีคนชักนำตลอดเวลา ต้องคอยลอยไปตามกระแสลมเสมอ ถ้าเอามาเปรียบกับการใช้ชีวิตของมนุษย์เรา มันคงดูน่าเบื่อเลยใช่ไหม”

“คุณช่างแปลกพึลึก ธรรมชาติของมันก็เป็นเช่นนี้”

“ใคร ๆ ก็คิดว่าฉันเป็นแบบนั้น”

“…”

“แล้วคุณคิดอย่างไรกับมัน”

“แตกต่างแต่ก็เห็นด้วย, ถ้าพูดถึงความชอบเรื่องเมฆ  ผมว่ามีเสน่ห์มาก ผมชอบยามเช้าที่ฟ้าปลอดโปร่ง มองเห็นหมู่เมฆกำลังลอยระบำอยู่บนฟ้าชวนหลงไหล ถือเป็นการเริ่มต้นชีวิตที่ดีเลยทีเดียว”

“แล้วในเชิงอุปมาอุปไมยล่ะคะ”

“อ้อ.. ผมคิดว่าชีวิตเราจะดีกว่าหน่อยก็ตรงที่สามารถกำหนดเวลา, การกระทำเองได้โดยไม่ต้องมีใครชักจูง ทำอะไรได้ตามใจ แต่ต้องรู้ความเหมาะสม ความพอประมาณด้วย เพราะเรามีสิ่งที่คอยกำหนดและควบคุมเราอยู่–เหมือนที่หมู่เมฆถูกควบคุมโดยสายลม”

“กฎหมายหรือ”

“ครับ, แน่นอนที่สุด”

“ค่ะ, คุณก็พิลึกไม่ต่างกัน–ฉันชอบที่จะสนทนากับคุณจริง ๆ”


(c) อะดอย

Advertisements